Badania struktur skalnych pod wodami Firth of Forth ujawniły, że widoczna część wyspy stanowi jedynie szczyt większej struktury skalnej, stworzonej przez ruchy polodowcowe.
Sama nazwa Inchgarvie pochodzi od gaelickiego Innis Garbhach (szorstka wyspa). I faktycznie – pokryta skałami powierzchnia nie wyróżnia się wielką urodą. Pod tym względem daleko jej chociażby do znajdującej się nieopodal Cramond Island. W historii wyspa miała jednak strategiczne znaczenie dla ochrony zatoki.
Dawno, dawno temu…
W 1491 roku decyzją króla Jamesa IV Inchgarvie została przyznana Johnowi Dundas z poleceniem zbudowania fortu chroniącego zatokę przed piratami. W owym czasie utrapieniem byli nieproszeni przybysze z Anglii i Holandii.
Wysepka szybko obrosła w kamienne mury, żelazne bramy i blanki, stając się prawdziwą fortecą. Dozbrojona, odstraszała wrogów już samym wyglądem.
Jako, że dowodzący statkami wpływającymi do zatoki, zmuszeni zostali do uiszczania opłaty na rzecz Korony (6 pensów za każdą jednostkę), Inchgarvie wkrótce zaczęła przynosić znaczne zyski.
Zmienne koleje losu
Na przestrzeni wieków wyspa zmieniała swe przeznaczenie. W okresie między 1519, a 1671 rokiem (czyli przez ponad 150 lat!) służyła jako więzienie. Była też miejscem kwarantanny dla przetrwałych z zarazy pustoszącej okolice pod koniec XVI wieku.
W roku 1779 Inchgarvie została dozbrojona, aby odpierać ataki coraz lepiej zorganizowanych piratów. Kolejne usprawnienia wprowadzono w roku 1806.
Okres napoleoński cechował się zwiększonym zagrożeniem ze strony morza. Dlatego też zamontowano kolejne armaty. Odtąd wyspa sprawiała wrażenie pancernika, odstraszając wszelkie wrogie jednostki.
Pod koniec XIX w. Inchgarvie została kupiona przez firmę Forth Bridge za £4300. Wyspa miała posłużyć za podstawę do budowy nowego mostu. Jednak ten skrawek lądu nie przestał pełnić swej uprzedniej funkcji.
Podczas I wojny światowej na wyspie stacjonowali artylerzyści. W czasie II wojny światowej zainstalowano tu baterię przeciwlotniczą.
Po wojnie Inchgarvie została zaniedbana. Fortyfikacje po części rozebrano, a odzyskane kamienie wykorzystano do budowy infrastruktury drogowej po obu stronach zatoki.
Czytaj również:
